Bewoner Mirthe

Mirthe Smeets is een actieve bewoner van het Hoogkwartier. Ze werkte aanvankelijk als redacteur en journalist in Maastricht. Vervolgens ging ze met haar vriend naar het buitenland en voerde ze deze beroepen uit in Aix-en-Provence in Frankrijk.

In december 2013 verhuisde zij, samen met haar vriend Sem, naar Rotterdam, omdat zij beiden werk hadden gevonden in de havenstad. Ze verhuisden in één weekend tijd vanuit Aix-en-Provence naar Rotterdam. Mirthe begon op maandag met haar nieuwe baan in Rotterdam. Ze ging wonen in een appartement in het Hoogkwartier, in de Kipstraat.

Bewoner Mirthe
Mirthe en Sem

Hoe was het om vanuit een Zuid-Franse winter ineens in een Rotterdamse te belanden?

Mirthe: “Dat was wel een flinke shock, ja. Ik weet nog dat ik na mijn eerste werkdag direct doorgefietst ben naar de Hema. Winterhandschoenen kopen! Die had ik in Aix niet nodig gehad, want zelfs in januari en februari droegen we daar gewoon nog leren jasjes. Ook al klaagden we dan dat de wind wel koud was, het is niets vergeleken met de winters hier. Ik had ook het gevoel dat de lampen in ons appartement en op mijn werk niet functioneerden; het bleef zo donker. Maar ja, dat heb je als er buiten weinig licht is, haha. Dat licht van de Provence, dat heb ik nog het meest gemist in die beginperiode. Als je uit het vliegtuig stapt in Marseille, voel je ook meteen dat je lichaam in de relaxstand gaat, juist vanwege dat licht en die vrolijkheid van kleuren. Het is net alsof je dan beter adem kunt halen. Ik begrijp goed dat vele kunstenaars zich door dat heldere licht hebben laten inspireren.

Wat me ook opviel toen ik hier net woonde was het feit dat iedereen op straat zo snel liep. Ik weet nog dat mijn vriend en ik tijdens ons eerste rondje door de stad steeds van alle kanten ingehaald werden. We verbaasden ons over al die rennende mensen. Waar moeten ze naartoe? Waarom zó haasten?

De directe omgangsvormen van sommige Rotterdammers vond ik ook wel even wennen. De manier van praten is wel even wat anders dan de charmante, soms haast poëtische formuleringen van de Fransen. Ik vind het nog steeds grappig soms, als ik dan onverwacht iemand een platte zin eruit hoor gooien. Dan twijfel ik even of het als grapje bedoeld is, maar zie ik dat dat niet het geval is. En ja, dan denk ik wel: hij of zij benoemt het wel zoals het is. Kom maar hier met die boodschap dan, die kale soms wat botte zin bevat in elk geval geen onnodige opsmuk. Duidelijk is het wel. Ja toch?”

Bewoner Mirthe

En wat vond je in eerste instantie van Rotterdam zelf?

“Ik kende de stad nog helemaal niet goed. Ik was er welgeteld twee keer geweest en elke keer voor werkafspraken. Doordat ik nog met één been in Frankrijk stond, kon ik eerst niet met een objectieve bril naar Rotterdam kijken. Mijn bril was gekleurd door enorm veel heimwee naar het pittoreske Aix. De andere steden waar ik in het verleden woonde, waren ook wel heel ander type steden. Nijmegen en Maastricht zijn romantisch, je hebt er een historische kern en kunt op beide steden heel gemakkelijk verliefd worden. Rotterdam laat zich niet zo gemakkelijk verleiden. Toevallig had ik het daar gisteren nog over met een Rotterdamse vriendin. De havenstad moet je langzaam leren kennen. Je moet zelf wat moeite doen. Pas dán komt er een opening. En als er uiteindelijk een liefde ontstaan is voor de stad, dan is die ook diep en gaat die ook niet meer weg.”

Bewoner Mirthe

Ben je inmiddels verliefd geworden op de stad?

Mirthe: “Ja, maar wel op die geleidelijke manier. We moesten elkaar even leren kennen, 010 en ik. Eerst zag ik de schoonheid van de stad niet. Ik miste leuke pleintjes, oude huizen, gezelligheid, natuur. Nu, achteraf, snap ik niet zo goed dat ik zo naar Rotterdam keek. Waarom zou je de stad vergelijken met andere steden? Dat is helemaal niet mogelijk! Deze stad is juist zo bijzonder door haar unieke karakter. Ik kan niet verklaren hoe het kan dat ik dit ineens losliet, maar opeens zat de stad in mijn hart.

Ik mag tegenwoordig graag de stad observeren. Zo wandel ik wel eens naar de Markthal, om daar bij de fruitkraam een bakje fruit te halen. Dat eet ik vervolgens op op een bankje langs de Maas, bij de Boompjes. Het is puur genieten om daar te zitten en te kijken naar de voorbijvarende schepen en de diversiteit aan voorbij wandelende mensen. Een fietstocht langs de Rotte is net zo fijn. Zo bijzonder dat deze grote stad een natuurgebied om de hoek heeft! Heel leuk om te zien hoe de mensen daar wonen. Je ziet er bootwoningen, oude ieniemienie huisjes, schots en scheef, dicht tegen elkaar aan gebouwd, moderne bungalows en opknappers. In de zomer ligt de halve bevolking daar in het water. Heerlijk om gezinnen dan grenzen zien te verleggen. Durf je van de hoge steiger te springen, ja of nee? Ik doe ook graag met mijn fiets een wedstrijdje met de roeiers die daar als een malle door het water schieten. Als je dan toch sneller bent, heb je meteen een goede work-out gedaan.

Het is mooi hoe dynamisch de stad is, met alle fijne winkeltjes en toko’s, de internationale restaurants, de vernieuwende en pop-up barretjes en de vele nieuwe initiatieven. Je blijft nieuwe dingen ontdekken en raakt hier niet snel uitgekeken.”

Bewoner Mirthe

Denk je zo ook over het Hoogkwartier? Raak je hier ook niet uitgekeken?

“Dat is zeker zo. Wij hadden echt veel geluk bij het vinden van dit appartement. Het is niet gemakkelijk om vanuit het buitenland, zonder kennis van je nieuwe stad, te zoeken naar iets leuks. Via via hoorde ik dat deze wijk de moeite waard was en online zag ik dat ik mijn dossier kon doorsturen. Toen dit appartement vrijkwam, hebben we zonder twijfel ‘ja’ gezegd. Als die hele stad toch al nieuw is, dan neem je zo’n beslissing op een heel andere manier, denk ik. Het maakte ons niet zo heel veel uit waar we zouden wonen. Nu zou ik andere wijken ook bekijken, omdat ik zie hoe plezierig vrienden daar soms wonen.

Toen we hier net woonden, kenden de mensen de Kipstraat vooral vanwege de parkeergarage en de markt om de hoek. Ik merk dat het nu een heel andere reactie teweegbrengt als je zegt dat je in het Hoogkwartier woont. De wijk is echt hip aan het worden! Door de nieuwe zaakjes wordt de straat steeds gevarieerder en levendiger. Ik beleef er plezier aan om nieuwe ondernemers te ontdekken. Laatst proefde ik bij De Gele Kanarie een gelijknamig biertje, heerlijk! En ik kijk ook uit naar de opening van het vegan-restaurant tegenover All About Beauty.

Als we visite hebben, dan loop ik graag met ze door de Hoogstraat. Vooral als het mooi weer is, bruist en borrelt de straat tegenwoordig. Je ziet mensen hun glas heffen bij Jan Baert en van hun wijntjes nippen bij Verward. Anderen zijn druk in de weer met schilderen in het Atelier van Solko Schalm. Aan de overkant wordt dan weer druk geknuffeld met poezen in het kattencafé. Maar wel op de goede manier: je moet die katten niet tegen hun haren in aaien en al helemaal niet zonder hun toestemming naar je toe trekken. Coffee-addicts kunnen hun hart ophalen bij Amada Coffee en de Urban Bakery. En mijn aan Mexico-verslaafde vriendinnetje reist altijd even naar haar geliefde land als ze naar Kua gaat. Het tropische sfeertje bij By Jarmusch en Alfredo’s vind ik ook gezellig.

Soms loop ik na het avondeten een rondje door de wijk. Een gewoonte van vroeger, afgekeken van mijn moeder. Mijn ouders wonen heel mooi. Als we dan foto’s appen van wat we zien tijdens die avondwandeling, is het contrast grappig. Zij appt foto’s van lieflijke huisjes en mooie bloemen. Ik app haar dan foto’s van wodka uit de winkels in de straat of van gekke kunstwerken uit de etalages van galerietjes. Het Hoogkwartier, elke dag anders!”

De binnenplaats van Het Industriegebouw met Alfredo's en By Jarmusch

Zo enthousiast als je nu klinkt, lijkt het wel alsof je hier nooit meer weg wil… Klopt dat?

“In het appartementencomplex aan de Kipstraat is het prettig wonen. We hebben aardige buren en dan bedoel ik zowel de directe buren als de mensen die ik tref in de lift of op straat. We maken praatjes en grapjes. De sfeer is positief.

Ik vind het ook gaaf dat er zoveel buurtinitiatieven zijn, zoals Hoogkwartier Proeft. Ik interviewde laatst voor de Hoogkwartier Jaarkrant 2018 buurtcoach Fatima over de netwerken die er zijn, het buurtrestaurant De Pollepel en het initiatief Groenten Zonder Grenzen. Ik werd er enthousiast van; het lijkt me leuk om hier nog wat meer bij betrokken te zijn.

Wat ik fijn vind in Rotterdam is dat er op cultureel gebied ook zo veel gebeurt. Met mijn Museumjaarkaart probeer ik nieuwe exposities mee te pikken. Ik was laatst nog in de Kunsthal waar vooral de kinetische kunst indruk maakte en ga binnenkort naar het Chabot Museum. Hier in de wijk vind ik Garage Rotterdam een mooi initiatief. Het is ook leuk om rond te kijken bij de Kunstuitleen en bij Vendu Rotterdam. Bij de Aboriginal Art Gallery ben ik nog niet geweest, maar daar ben ik wel nieuwsgierig naar, en zo heb ik nog genoeg plekjes op mijn lijstje staan. In de Jaarkrant die de Werkgroep Communicatie  heeft gemaakt, worden diverse kunstplekjes in de wijk getipt, erg handig!

Inmiddels heb ik hier een netwerk opgebouwd, zowel op privégebied als op werkgebied. Ik volleybal bij Libanon, volg schilderlessen en spreek graag af in de stad. Doordat ik schrijf voor de website van het Hoogkwartier, maar ook voor het Rotterdamse online kanaal Vers Beton leer ik bovendien op een leuke manier steeds weer nieuwe, interessante mensen kennen.

Toch sluit ik verhuizen niet uit. Dat is omdat het appartement waar mijn vriend en ik nu wonen echt perfect is voor deze levensfase, maar niet voor de lange termijn. Als je je settelt, een huis koopt of kindjes krijgt, dan is wat meer ruimte toch wel fijn. Misschien zou ik dan ook wel zwichten voor een woning in een landelijk gebied. Wat is fijner dan ’s ochtends op een zomerdag op je blote voeten door het gras van een eigen tuintje te lopen, met een kopje thee in je hand?

Maar of ik echt in de natuur wil wonen, weet ik nog niet zeker. De stad zou dan toch wel dichtbij moeten zijn, op fietsafstand. Op dit moment zou ik de dynamiek van de stad te erg missen. Ik zal over vijf jaar wel even laten weten waar ik dan woon. Daar ben ik zelf trouwens ook erg benieuwd naar! Que sera sera… Voorlopig vind je me in het Hoogkwartier. Ondanks dat ik niet van kip eten houd, ben ik toch ook van deze Kipstraat gaan houden. Ook al vinden mijn kleine nichtjes dat het meer een Konijnenstraat is. Dat ben ik wel met ze eens. Over natuur in de stad gesproken: het is toch wel uniek hoeveel loslopende dieren er in onze straat zitten. The best of both worlds… Misschien moet het kattencafé een opvolger in konijnenvariant krijgen bij het Achterklooster, haha!”

Groenten zonder grenzen
Eten bij Groenten Zonder Grenzen in het Wijkgebouw

Auteur: Werkgroep communicatie Hoogkwartier

Fotograaf: Emiel Meijer

Ontdek meer verhalen!